chrisjeblogt

Aanzienlijk wat volk struint door de winkelstraten van Maastricht, naarstig op zoek naar het ultieme kerstgeschenk voor zijn of haar dierbaren. Tot mijn ontsteltenis valt er geen allesoverheersende kerstsfeer te bespeuren. Zo kun je niet meewiegen op de warme tonen van “Let it snow”, je wordt niet omvergeblazen door de penetrante geur van glühwein en appelbeignets en er staat amper kitscherige kerstversiering te glimmen.

Om een uniek kerstgeschenk te scoren bij onze noorderburen moet je al wat over hebben. Tenminste als je aangewezen bent op het openbaar vervoer. De bus vanuit Hasselt zit afgeladen vol, voornamelijk met meisjes wiens puistjes nog moeten uitbreken, die na het laatste examen hun jeugdig enthousiasme botvieren in modeketens en vrouwen van middelbare leeftijd die er een gemoedelijk shopuitstapje van maken, gelardeerd met de nodige bourgondische intermezzo’s. Noodgedwongen worden haltes gepasseerd met gezichten vol ontzetting tot gevolg. Om de passagiers toch een minimum aan comfort te bieden, moeten in putje winter ramen geopend worden zodat iedereen een zuchtje zuurstof binnen handbereik heeft. Uiteraard kan de rit niet uitgereden worden zonder het onnavolgbare geweeklaag over het Belgische openbaar vervoer. Al is het een klaagzang met een emotioneel randje; de aanslag in Luik van 13 december ligt immers nog vers in het geheugen.

Afgeleid uit de volle bussen vanuit België, een aanzienlijk aanbod van rood-witte nummerplaten op de parkings en een zachte Vlaamse (of Franse) tongval, zijn onze landgenoten sterk vertegenwoordigd. De beoefenaars van de zachte ‘g’ zijn eveneens te herkennen aan de vele zakken in hun handen.

De winkeljuffrouw van de Vanilia-boetiek is enthousiast over haar Belgische klanten: “We krijgen hier zeer veel Belgen over de vloer en niet alleen om te kijken. Ze kopen veel. Al lachend vragen we ons altijd af of ze weer een of andere feestdag hebben!”

De ogen van de gerante van de Maastrichtse Accessorize-vestiging fonkelen wanneer de kooplust van de Belgen ter sprake komt: “Wij hebben altijd veel Belgische klanten en vooral tijdens de kerstperiode. Sommigen geven hier gemakkelijk 300 euro uit wat veel is gezien de lage prijzen. Onze zuiderburen komen hier graag winkelen, de Belgische kledingwinkels staan immers achter met de mode. Althans dat heb ik me laten wijsmaken! (lacht)”

In de Nederlands-Limburgse stad is het aangenaam vertoeven en de aanwezigheid van het water (de Maas nvdr) in combinatie met het bourgondische karakter trekt de Belgen aan.

“Wij komen hier voor de gemoedelijkheid en een ander aanbod van winkels. Tegelijkertijd zijn we er eens tussenuit.”, zeggen de mooi opgedirkte gezusters Hesemans in koor. “Al mankeert er toch een uitgesproken kerstsfeer in de winkelstraten”, vervolgen ze ietwat ontgoocheld.

De kerstsfeer in al haar geuren en kleuren kan je wel opsnuiven op de kerstmarkt. Contrasterende aroma’s van glühwein, smoutebollen, tartiflette en dies meer verwelkomen de bezoekers zodat een lichtjes misselijkmakend gevoel je bekruipt. De typische kerstdeuntjes zetten de mensen aan tot spontane en belachelijke dansmoves. Helaas ontbreekt de winterkou die door merg en been snijdt en die noopt tot een druppelke louter en alleen om het warm te krijgen. Sneeuw zou het beeld compleet maken, een romantische sfeer waarin het aanzicht van platte commercie smelt als een bakvis voor Justin Bieber.

Het plein wordt herschapen in één groot pretpark en lichtfestijn. Speciale kerstspookhuizen, achtbanen omhuld in lichtjes, alles ademt een kerstsfeer. Al is het dansen op een slappe koord tussen enerzijds hypocrisie en commercie en het warme gevoel van de tijd van het jaar anderzijds; een periode gehuld in de zoete zweem van wereldvrede.

In een gigantische tent vloeien de alcoholische dranken rijkelijk onder andere de gloeiende stier, een verrassende combinatie van glühwein en redbull. Bijna oorverdovende liedjes teisteren de lichtjes verkleumde oren en het is heus niet allemaal kerstmuziek. Carnaval is niet veraf. Een fervent feestvierder getuigt: “Een occasioneel jenevertje gekoppeld aan de schlagermuziek, dat is Kerstmis eh!”

Ook op de kerstmarkt worden kerstinkopen gedaan. Kraampjes met de nieuwste espressotoestellen, allerhande postuurkes, pikante worsten enzovoort… Het ene al wat nuttiger dan het andere. Bij het buitenkomen van de overdekte wierookstand komen twee nuchtere mannen al proestend buiten: “Da’s stinken, eh man?”

De uitbater van de oosterse boeddhastand houdt er een erg opmerkelijke verkoopstruc op na. Hij begroet een vrolijk giechelende groep vriendinnen met een zeer raar en smalend klinkend gelach. Een bewijs dat het ook luchtiger kan is te horen bij het kraampje dat sjaaltjes verkoopt voor vijf euro. Een vrouw met haar hondje in de handtas, grabbelt wat in de sjaaltjes zonder al te veel interesse. De mollige verkoper reageert met een kwinkslag: “Ik heb nog juist vijf euro nodig en dan kan ik gaan eten.” De vrouw antwoordt lachend: “Dan zal ik u uit de nood helpen mijne jong, want zo ziet ge eruit!”. Meteen was de man een stuk uit het assortiment kwijt.

Wachtend op de bus naar het thuisfront, staat er een jongen wat onhandig zijn cadeaus in zakken te reorganiseren zodat uiteindelijk een zak scheurt en hij geen onderkomen voor zijn talrijke pakjes meer heeft. Na wat gemeenzaam gegniffel en uitgewisselde knipogen tussen omstaanders, snelt een lieve oudere vrouw hem tegemoet om te helpen met een plastic zak aangereikt door een behulpzaam meisje. De jongen is zichtbaar ontroerd door de behulpzaamheid. Om het hartverwarmende als het ware extra in de verf te zetten, begint het alsnog te sneeuwen zodat een instant gevoel van romantiek je bekruipt.

Lommel | Het nieuwe verkeerscirculatieplan van de stad Lommel beoogt tegelijk een verkeersluw en vlot bereikbaar centrum door het weren van doorgaand verkeer. De aanleg van een ring rond het centrum, het zogenaamde Stadslaantracé, ligt moeilijk bij de betrokken buurtbewoners. Zij vrezen voornamelijk verlies van grondeigendom en een vermindering van de leefbaarheid. Door het organiseren van gespreksavonden probeert de stad alsnog het tij te doen keren.

Opzichtige, amateuristische spandoeken sieren enkele voormalig verkeersarme straten die deel uitmaken van de Stadslaan. Ze eisen meer spreiding van verkeer, maar vooral rust en kalmte in hun heilige voortuintjes. Dezelfde banieren, een initiatief van de Actiegroep Stadslaan, verwelkomen de participanten van de gespreksavonden.

“De intentie van het actuele verkeersplan is het stadscentrum te ontlasten door het ontmoedigen van doorgaand verkeer”, verduidelijkt de Lommelse mobiliteitsschepen Kris Verduyckt (sp.a). “Dit is het logische gevolg van de stadsevolutie en een spreiding van het verkeer is dan ook niet evident. Aan de rotonde bij de decanale kerk zat het verkeer dagelijks vast. Ingrijpen was dus echt wel noodzakelijk. We begrijpen de klachten, maar jammer genoeg zijn er geen alternatieven.” concludeert Verduyckt.

Op advies van het communicatiebureau RCA Group, speciaal hiervoor aangetrokken door de stad om het draagvlak te vergroten, werden gespreksavonden ingericht. Buurtbewoners konden hier debatteren omtrent de aankleding van het stedelijke traject. Ze konden hun mening met betrekking tot parkeren, zwakke weggebruikers, groen, herkenbaarheid, veiligheid en snelheid ventileren. Het scala aan bruikbare en minder bruikbare adviezen wordt vervolgens bekeken door het studiebureau Grontmij en in de mate van het mogelijke wordt hier rekening mee gehouden.

Tom Van den Bergh van het communicatiebureau RCA Group leidt de avond in door meteen te stellen dat “de structuur van het tracé onherroepelijk vastligt en dat er in groep enkel gediscussieerd kan worden over de aankleding”. Het studiebureau Grontmij dat vertegenwoordigd wordt door Marc Van Moorsel verzekert: “Het zal zeker niet in één keer uitgevoerd worden”. Deze communicatieve invalshoek ademt de jaren ’60 en doet wat schools aan. Een beetje ongelukkig is het feit dat men de kans laat liggen het uitgangspunt en de voordelen van het tracé te expliqueren. De aanwezigen omarmen de vernieuwing immers hoegenaamd niet.

Schepen van Financiën Jean Lavreysen (sp.a), beaamt deze gemiste kans. Desalniettemin meent hij dat “dit beslissingen zijn die je democratisch niet kan onderbouwen; mensen houden nu eenmaal niet van verandering”. Hij vervolgt: “Met de legoblokjes die voorhanden zijn, moeten we dit traject uitbouwen. Historische steden zijn opgebouwd uit concentrische cirkels waarin het verkeer gemakkelijker te sturen is dan in de uit de hand gelopen lintbebouwing die Lommel kent. Het fileprobleem was onhoudbaar geworden. Nu, er zijn winnaars en verliezers, maar de winnaars hoor je natuurlijk niet!”

Enkel de zogenaamde verliezers morren en dat wordt pijnlijk duidelijk op de gespreksavonden. Een strijdvaardige bewoner steekt een monoloog af alvorens op de proppen te komen met zijn adviezen: “De bedoeling van deze avond bestaat erin een stukje draagvlak te creëren, maar er is nooit geluisterd naar onze mening over de Stadslaan. Bij ons is er geen draagvlak voor het tracé. De Stadslaan wordt ons gewoon in de maag geduwd. Dus dit is zeer moeilijk voor ons. Afstand doen van onze eigendommen is compleet onacceptabel!” Hierop welt vanuit de zaal spontaan applaus op. Een andere boze Lommelaar vult aan: “Wij willen absoluut geen ringstructuur. Het voortdurend moeten omrijden is een verspilling van tijd en energie. Ze zouden de slogan Lommel pure energie beter veranderen in Lommel pure energieverspilling!” De aanzienlijke vermindering van de leefbaarheid wordt meerdere malen aangekaart.

Dat niet alle adviezen uitblinken in bereidwilligheid en realiseerbaarheid, blijkt uit een volgende formulering van een militante buurtbewoner omtrent parkeerproblemen: “Parkeer gewoon langs de straat zodat er geen verkeer meer door kan en dan is het probleem opgelost.” Het wordt pas echt kolderiek wanneer een geërgerde man laconiek ijvert voor “groen fluisterasfalt met witte stippen naar analogie van Lommel United”.

Pure Kempense nostalgie met de verfilming “Groenten uit Balen” waarin de opstand van de kleine man geëtaleerd wordt, naar het gelijknamige toneelstuk van Walter van den Broeck.

De Vlaamse film is booming business en door de hedendaagse hang naar retro zal de nieuwste prent van regisseur Frank Van Mechelen zeker aanslaan. Het verhaal is ondergedompeld in de vroege jaren ’70 en ademt de sfeer, compleet met fleurige kledij, besnorde gendarmen en meezinghitjes, onder meer het onontkoombare La Bamba (lees kuskesdaans) hier vertolkt door Jasper Steverlinck.

Bovendien is de film doorspekt met een sappige, maar vooral authentieke Kempense tongval zodat de hele dialectheisa omtrent “Het goddelijke monster” hier niet aan de orde is. De regisseur beschikt dan ook over een rist aan topacteurs.

De setting is de Balense zinkfabriek Vieille Montagne waarin in 1971 een wilde staking uitbreekt die uiteindelijk negen weken zal duren. Een periode die financieel moeilijk te overbruggen wordt voor de stakers gezien de afwezigheid van een stakingsvergoeding. Door de niet-erkenning van de vakbonden, missen ze het keerpunt in de sociale strijd. Een modaal arbeidersgezin uit de cité staat centraal waarbij de dochter des huizes droomt van een beter leven buiten de cité, de moeder de motor in het gezin is en de vader langzaamaan het belang van de staking inziet.

De personages worden met veel liefde weergegeven in hun dagdagelijkse beslommeringen in een verhaal wars van flitsende beelden, maar in welgekozen decors. De tragikomische onkunde met betrekking tot communiceren van rasechte Kempenaars wordt hier treffend tentoongespreid.

Hoofdpersonage Stany Crets is hilarisch als brievenschrijver naar de prominenten der aarde waarin hij een beschaafd Nederlands tracht te hanteren. Vergeefse moeite, want de Kempense tongval valt nu eenmaal niet te verdoezelen.

De dynamiek van de staking komt minder aan bod, maar dat is omdat de cineast bewust gefocust heeft op de interne weerslag op een arbeidersfamilie. Desalniettemin zie je een aandoenlijke evolutie van het besef van eigenwaarde van de kleine Kempenaar.

De Zweedse tv-serie The Bridge etaleert de koerswijziging die de florissante Scandinavische crimi is ingegaan: een hardere sfeer met hedendaagse thema’s zonder de karakteristieke donkere psychologische dimensie te verloochenen.

De Scandinavische crimi is booming business en met The Bridge (Bron/Broen) kan er weer een titel toegevoegd worden aan het kwalitatieve lijstje. Deze serie profileert zich aan de hand van een hardere toon en de focus op actuele kwesties waarbij ingezoomd wordt op de complexe relatie tussen Zweden en Denen.

De generiek verschaft ons een eerste indruk van de sfeer met haar nachtelijke beelden waarin de brug nadrukkelijk getoond wordt, ondersteund door een melancholisch klinkende soundtrack. De muziek die het verhaal schraagt, is minimalistisch en complementair met de beelden: zonder franje, zonder een vleugje levende kleur, in een donkere, grijze setting met navenante kledij.

Het verhaal vangt aan met de aanwezigheid van een Zweedse politieagente Saga Norén en een Deense agent Martin Rohde bij een vrouwelijk lijk dat zich bevindt op een brug – juist op de grens tussen Zweden en Denemarken. De discussie omtrent de juiste bevoegdheden laait hoog op (klinkt ons Belgen bekend in de oren). De brug waaraan de titel refereert, symboliseert de verbintenis tussen de twee naties. Wat op het eerste gezicht lijkt op één dode vrouw, blijkt het onderstel te hebben van een Deense prostituee en het bovenstel van een Zweedse politica. De puzzelstukken zijn gelegd voor een intrigerend verhaal vol saillante ontknopingen, gesponnen over tien afleveringen.

Geheel in de lijn van de post-Millennium-traditie draagt een sterke vrouw het verhaal. Een ambitieuze vrouw die niet behept is met sociale vaardigheden, maar wel met een schrijnend gebrek aan empathie wat fel contrasteert met haar wat uitgebluste goedhartige antagonist die kampt met een fysiek probleempje. Zij is een individualiste pur sang zonder gezin terwijl hij een gezinsleven opgebouwd heeft, maar dan wel gecompliceerd met vijf kinderen bij drie vrouwen. Zonder een blijk van schaamtegevoel kleedt Saga zich om voor de ogen van haar collega’s. Schijnbaar onontbeerlijk in krimi’s van de nieuwe lichting worden de personages geconfronteerd met hun innerlijke demonen en worstelen ze met morele dilemma’s en de eenzaamheid van het bestaan. De desolaatheid van de natuur is hier echter niet alomtegenwoordig in tegenstelling tot de Scandinavische gewoonte.

Grappig detail is dat Zweden nog vrijheden kennen, zo wordt er duchtig op kantoor gerookt en steekt een vrouw zonder enige scrupule een sigaret op in de wachtkamer van het ziekenhuis.
Dat de intrigerende verhaallijnen met een zweem van maatschappijkritiek meer diepgang tentoonspreiden dan onze kabbelende en hoogst voorspelbare Witse en prikkelt om verder te kijken, staat buiten kijf.

De najaarszon voorziet de huisjes van het Pateekesbos van een warme gloed, maar in tegenstelling tot andere dagen biedt de zon geen soelaas. Het immer feeërieke Pateekesbos werd gisteren geteisterd door een lafhartige aanval van een wolf op een meisje (13) en haar zieke grootmoeder (79). Het meisje werd bevrijd na een kloeke tussenkomst van de boswachter, de held van dienst, maar voor de oude vrouw kon geen hulp meer baten en zij is uiteindelijk bezweken aan haar verwondingen. Zal de rust na het obligate palaveren hier ooit kunnen weerkeren?

De cohesie tussen de bosbewoners is van een ongeziene kracht en resulteert in een collectieve zoektocht naar de wolf (of zijn restanten) waarbij het bos minutieus uitgekamd wordt. Iedere burger wil zijn steentje bijdragen. Jos Van Onderen heeft zijn schop bij en Jef Van Boven hanteert een zeis om woekerend gras te bannen. “We zijn vastbesloten de wolf terug te vinden om ons geliefde dorp te hoeden voor toekomstige aanvallen.”, zeggen ze in koor. “Bovendien versterkt deze gruwelijke gebeurtenis het groepsgevoel van ons Pateekesbos”, vult Jef aan. Onder het waakzame oog van mama spit kleine Loïc zijn beperkt toegewezen gebied uit op zoek naar de grote boze wolf. “Ik wil ook helpen!”, zei hij niet zonder een zweem van trots. Je kan de opwinding ruiken.

Het meisje dat liefkozend Roodkapje genoemd wordt, naar haar karakteristieke mutsje, was op weg naar Rozette Bloemendaal, haar zieke oma, met een fruitmandje. Hierbij huppelde ze dartel over het bospad om en passant ook wat bloemen te plukken om het huisje van haar geliefde grootmoeder wat op te vrolijken. Wanneer ze toekwam bij het grootouderlijke huis, zag ze de wolf Rozette attaqueren. Ondanks het feit dat hij zijn poten al gezet had in haar borst, verkrampte het meisje. Niet alvorens een gilletje te slaken waardoor de boswachter haar hoorde alsook het gegrom van de wolf en zodoende het huis binnenstormde om hen te bevrijden. Helaas was hij net te laat voor Rozette. Wat vindt hij nu van alle commotie rond zijn heldhaftig optreden? “Iedereen zou toch hetzelfde gedaan hebben; ik verdien werkelijk niet al die eer!”, oordeelt hij naar Vlaamse bescheiden normen.

De speurders voeren echter het wezenlijke onderzoek, maar willen desondanks niet veel informatie vrijgeven in het belang van het onderzoek. “Het meisje is ongedeerd dankzij haar dappere verweer”, beklemtonen ze. “Ze is natuurlijk erg aangedaan door het drama dat zich voor haar ogen voltrok. Je oma op een huiveringwekkende manier zien sterven terwijl je machteloos bent, moet vreselijk zijn.” Dit wordt beaamd door hun huisdokter Marcel Peeters. “Het meisje verkeert momenteel in shock door de gebeurtenissen en zal voor deze traumatische gebeurtenis psychologisch begeleid worden.”, voegt hij eraan toe.

Ondertussen bakken de buurvrouwen dat het een lieve lust is. Dit is immers hun manier om de boswachter in de bloemetjes te zetten. Ze zijn druk in de weer met beslag voor taart en cakes en met het prepareren van thermossen koffie. Daarenboven willen de buurvrouwen ook de speurders voorzien van de nodige spijs en drank. “Werken op een lege maag is toch een onbegonnen zaak, juffrouw?”

Kwatongen beweren echter dat Rozettes dood voorkomen kon worden als Roodkapje maar sneller gewandeld had en niet zo had getreuzeld bij het plukken van bloemen. Dan zou de deur preventief op slot gegaan zijn waardoor de wolf geen schijn van kans zou gehad hebben. Een dorpsbewoonster fluistert: “Ze loopt altijd maar te dromen, enkel begaan met uiterlijk vertoon. Hopelijk leert ze hieruit haar lesje. Misschien heeft de wolf haar wel van het rechte pad gelokt met loze beloften. Ach, het is toch zo’n naïef kind.”

De boswachter ontkracht deze geruchten door te stellen dat Roodkapje wel vaker afweek van het bospad om bloemen te plukken. “Het is nu eenmaal een poppetje dat het huis van haar oma wilde opvrolijken. Beschuldigingen zijn hier echt niet op zijn plaats. Zij is ook een slachtoffer!”, windt hij zich op. “Verhaaltjes verzinnen ligt nu eenmaal in de genen van de mensen.”

…En de queeste naar de wolf, die bleef zonder gevolg.